Een kroon op mijn werk
Er zijn momenten waarop je even stopt. Even niet nadenkt over de volgende bruiloft, de volgende editie, de volgende deadline. Momenten waarop je denkt: dit is precies waarom ik dit doe.
Onlangs won ik de publieksprijs van Top Trouwbedrijven — uitgereikt in het Zalmhuis in Rotterdam. Een mooie, historische locatie, gevuld met de mooiste namen uit de branche. En ergens in die zaal stond ik, met een prijs in mijn handen die ik niet zelf had beoordeeld, niet zelf had aangevraagd, niet zelf had verdiend door een jury te overtuigen.
Het publiek had gestemd. Koppels, families, mensen die me van dichtbij meemaakten op een van de meest betekenisvolle dagen van hun leven. Dat maakt deze prijs anders. Persoonlijker.
Dit voelt als de kroon op mijn werk.
Inmiddels heb ik 265 bruidsreportages achter mijn naam staan. Van een kasteel in Limbricht tot glooiende heuvels in Toscane. Van stille ceremoniën in het buitenland tot bruisende feesten vlak om de hoek. En bij elke reportage hetzelfde gevoel: dit moment bestaat maar één keer. Ik moet het zien.
Wat ik doe is geen kwestie van op de knop drukken en hopen op het beste. Een trouwdag begint voor mij om 8 uur 's ochtends — bij het aankleden, bij de zenuwen, bij de eerste keer dat ze elkaar zien. En het eindigt pas als het laatste lied gespeeld is en de laatste gast naar huis is. Middernacht, regelmatig later. Daar tussenin mis ik niets.
Ik ben aanwezig bij het stille moment in de kleedkamer, bij de blik die een bruidegom werpt als ze de zaal binnenkomt, bij het kind dat dwalend rondloopt in de hoek, bij de ouders die een traantje wegpinken. Niets van dat alles staat ingepland. Alles van dat alles is het echte werk.
De krant schreef er ook over. Dat was gek... mijn naam in een krantenkop, mijn foto in De Limburger.
Trouwfotografie in Nederland is groot, er is veel concurrentie, maar dit bewijst dat kwaliteit en oprechtheid tellen. Niet alleen bij jury's, maar bij de mensen zelf.
Fotografie is mijn roeping. Dat klinkt groot, maar ik meen het. Ik werkte als assistent-manager bij een kledingzaak. Prima leven. Maar ik sliep er niet van. Totdat ik begon te fotograferen — en alles op zijn plek viel. En nu, ruim tien jaar later, staat er een publieksprijs op mijn plank en staat bruidsnummer 266 op de planning in Zuid-Frankrijk.
Bedankt. Aan iedereen die stemde, die me vertrouwde, die me meenam op hun mooiste dag. Dit is voor jullie.
Benieuwd wat ik voor jouw dag kan betekenen? Stuur me een berichtje en we maken er iets moois van!!
